My mobile MEMORIES

Początek weekendu to dobry czas by na chwilę zwolnić, naładować akumulatory i odpocząć od ciągłego natłoku masy nowych informacji. W tym artykule o wdzięcznej nazwie My mobile MEMORIES powspominamy stare dobre czasy w telekomunikacji oraz wybrane modele telefonów komórkowych z przeszłości, jakże kolorowej. Każdy z nas miał w swoim użytkowaniu wiele bardziej lub też mniej udanych produkcji. Te ostatnie często później były błyskawiczne odsprzedawane nowemu właścicielowi, ponieważ nie spełniały pokładanych oczekiwań. Idealnym przykładem są telefony Sagem MyX 5-2 czy Nokia C3.

Na pierwszy ogień idzie kultowy model Sony Ericsson T230. W czasach (lata 2004-2005) gdy na rynku królowały telefony głównie marki Nokia z monochromatycznym wyświetlaczem, słuchawka z kolorowym ekranem była namiastką telewizji w kieszeni (zwłaszcza jak symulowano taki efekt animowanymi gifami) oraz dużą oznaką rozwoju technologicznego. Nikomu wtedy nie przeszkadzała rozdzielczość 101×80 px w jakości CSTN (znacznie gorszej od TFT), gry Mophun (słynny Mini Golf), dzwonki w formacie AMR imitującym MP3 czy brak pakietowej transmisji danych w internecie przez chociażby GPRS. Wtedy jeszcze płaciło się za czas połączenia z siecią web. Dopiero Sagem MyX 5 obsługiwał prawdziwe sygnały w formacie WAVE.

Co prawda były one większe pod względem pojemności względem oszczędnego MP3, ale efekt prawdziwego dzwonka robił wrażenie. Niedługo później, bo w latach 2006-2008 popularne były Sony Ericssony z K300 czy K510 na czele. Ekran o rozdzielczości 128×160 px wykonany w technologii TFT z paletą 256 tysięcy kolorów to już było coś. Do tego dochodzi imponujące 28 MB pamięci wewnętrznej, aparat fotograficzny 1.3 MPix z funkcją kamery QCIF (144×176 px) nadającej się tak naprawdę tylko do wiadomości multimedialnych MMS. Na szczęście pojawiło się równolegle piękne, animowane (w tym tapety) menu A200 z obsługą dzwonków w formacie MP3.

Gry Mophun zmieniły się na powszechne środowisko Java J2ME. Zwłaszcza pojawienie się Javy 3D robiło duże wrażenie, w tym Sega Rally 3D czy preinstalowany Tennis 3D w telefonach Sony Ericssona. Nie wolno też zapominać o internecie pakietowym w standardzie GPRS do 48 kb/s, ach to były oszałamiające transfery. Rewolucja z Operą Mini otworzyła nam też drogę do pełnowartościowego mobilnego surfowania po każdej witrynie (z wyjątkiem 100% produkcji we Flashu). Nie wolno pomijać obecności Bluetooth lub IrDA. Później doszły do tego modele wspierające karty pamięci jak Sony Ericsson K610 lub W660.

Ewoluowała także kamera, bo posiadała 2 MPix aparat fotograficzny. Pojawiły się lepsze ekrany z rozdzielczościami rzędu 176×220 px o wielkościach 2 cali, co było wtedy całkiem sporym gabarytem. Przyszła też pora na technologię 3G-eneracji z prędkościami rzędu 384 kb/s umożliwiającymi nam płynne oglądanie filmów na YouTube po sieci komórkowej operatora oraz rzecz jasna wideorozmowy dzięki zastosowaniu przedniego wizjera. Pionierem rynkowym był wówczas piękny Sony Ericsson K600 z aluminiową obudową. Powyżej 2008 roku zaczęły się popularyzować smartfony.

Podczas premiery pierwszego telefonu z Androidem T-Mobile G1 nikt nie przypuszczał, że Android aż tak mocno zdominuje świat. To samo można powiedzieć o serii smartfonów Samsung z rodziny GALAXY jak Pro, popularne S-ki (S, S II, S III, S 4 i tak dalej). Ten proces rewolucji inteligentnych telefonów trwa. Na koniec tego felietonu zachęcamy każdego miłośnika telekomunikacji do opisania swojej historii mobilnej przygody opartej o konkretne, najlepiej wspominane modele. W tym artykule mieliśmy sentyment do marki Sony Ericsson. Ktoś inny może preferować chociażby fińską Nokię albo koreańskie LG.

(fot. Sony/My mobile studio)

-

MY MOBILE MEMORIES (PEŁNY ROZMIAR PO KLIKNIĘCIU)

-